Perfekcjonizm

I mimo stale podkreślanej przez krytyków kunsztowności jej gry, owego "perfekcjonizmu", który w oczach niektórych krytyków bardziej ją obciąża niż wywyższa, pani Nina potrafi być na scenie żywiołowa i spontaniczna. I tak np. w operowaniu głosem wszystkie te śpiewane modulacje, zawieszenia, ściszenia, płyną bardziej z nastroju chwili niż z wyuczenia, bardziej z uczucia i temperamentu niż z metody. Aktorstwo Niny Andrycz charakteryzuje pewien maksymalizm, płynący chyba z ogólnej postawy życiowej. Można o niej powiedzieć, że na pewno nie jest mistrzynią barw pastelowych czy przymglonych. Przeciwnie, jakby nie ufając swemu talentowi, bardzo starannie i szczodrze rozbudowuje każdy szczegół swej roli. Jej role to niemal z reguły uintensywnienie życia na scenie. Jeśli jest bohaterką romantyczną, to - jak Mariana Pineda w dramacie Lorki - podsuwa swój romantyzm aż do bohaterstwa, jeśli jest bohaterką współczesną - potrafi sparodiować własny romantyzm. Na ogół ma jednak tendencję do upiększania codzienności, nadawania jej większych wymiarów.

Nina Andrycz .